Aleksander Karelin. Zapaśnik wszechczasów

Reklama

wt., 03/05/2019 - 20:26 -- zzz
Część ekspertów uważała, że jest eksperymentem radzieckich naukowców. Rywale bali się z nim walczyć, choć on sam uznawał, że najtrudniejszym przeciwnikiem w jego życiu była… lodówka. Niósł flagę olimpijską aż trzech państw, a na koniec został jednym z głównych przybocznych Władimira Putina. Najlepszy zapaśnik w historii, który będąc o krok od Olimpu, spadł z samego szczytu. „Rosyjski Niedźwiedź” Aleksander Karelin.
 
 
 
Noworodek gigant
 
Praktycznie od dnia narodzin Karelin przerastał swoich rówieśników. W dniu przyjścia na świat ważył 5,5 kilograma. Wychowywał się w Nowosybirsku, gdzie polował na lisy i sobole, jeździł na nartach, grał w siatkówkę i koszykówkę. Szybko rósł i nabierał masy, dlatego w wieku 13 lat do sekcji zapaśniczej zaprosił go trener Wiktor Kuźniecow, z którym pracował zresztą do samego końca.
 
Znalezione obrazy dla zapytania Aleksander Karelin gif
 
 
Od początku widać było, że na Syberii narodził się wielki talent. Ciężka praca i niesamowite warunki fizyczne błyskawicznie zaczęły przynosić efekty. W 1985 roku przyszedł jednak pierwszy kryzys. Podczas zajęć złamał kość udową i matka zabroniła mu dalszego uprawiania zapasów. Aleksander był zawzięty, ale jego rodzicielka także i postanowiła spalić jego zapaśniczy strój. On jednak nalegał, bo nie mógł zostawić czegoś, czemu poświęcił nawet nogę. I postawił na swoim.
 
Po czterech latach treningów został mistrzem świata juniorów. W 1987 roku w mistrzostwach Związku Radzieckiego doznał pierwszej w życiu porażki, przegrywając z doświadczonym Igorem Rostorockim. Okazało się, że była to pierwsza i zarazem ostatnia przegrana z krajowym rywalem. Aż do końca kariery w 2000 roku żaden inny Rosjanin nie był w stanie podjąć rywalizacji z gigantem z Syberii.
 
Bestia o duszy humanisty
 
Jego wizerunek z maty zapaśniczej i postura niedźwiedzia mocno kontrastowały z zainteresowaniami Karelina. Od małego uwielbiał czytać, głównie dzieła Fiodora Dostojewskiego, był też fanem opery i baletu. Uwielbiał czytać wiersze, bardzo dobrze się czuł, co miało zaprocentować również po zakończeniu kariery.
 
Sport jednak był jego żywiołem, choć w zasadzie od początku musiał zmagać się z krzywdzącymi opiniami, jakoby był wytworem radzieckich naukowców. Co prawda zdarzali się zawodnicy o masie 130 kilogramów, ale w zasadzie żaden z nich nie był tak gibki jak Karelin. Nikt też nie dorównywał mu siłą. Rosjanin rzucał swoimi rywalami niczym workami kartofli, potrafił wynieść w górę dużo cięższych od siebie rywali z niezwykła lekkością. Stąd podejrzenia, że jego talent narodził się nie na sali treningowej, ale w laboratorium. Pojawiały się plotki, że jest pierwszym z superżołnierzy, których próbują stworzyć naukowcy z ZSRR. Nigdy jednak żadna kontrola antydopingowa nie dała choćby cienia podejrzeń.
 
Znalezione obrazy dla zapytania Aleksander Karelin gif
 
Jego sława bardzo szybko zaczęła wykraczać poza kraj i już podczas igrzysk w Seulu, na których był chorążym reprezentacji ZSRR, zdobył swoje pierwsze złoto. Podobnie zresztą było cztery lata później w Barcelonie, gdzie jako chorąży Wspólnoty Niepodległych Państw, nie dał szans rywalom. Historia powtórzyła się również w Atlancie. Tam z kolei wystąpił jako chorąży Rosji, co sprawiło, że niósł trzy różne flagi i pod każdą sięgał po złoto. Krążków z najcenniejszego kruszcu z mistrzostw świata, Europy czy kraju miał zresztą na pęczki. Bawił się rywalami, którzy coraz częściej przegrywali pojedynki z nim jeszcze przed wejściem na matę. Doszło do tego, że jego rywal z olimpijskiego finału w 1992 roku, mimo porażki, był zadowolony, bo udało mu się przetrwać walkę bez kontuzji.
 
 
„Mój najtrudniejszy rywal? Lodówka”
 
Sam Karelin wiedział doskonale, że przeciwnicy się go boją. W jednym z wywiadów przyznał, że mimo całej swojej skromności zdaje sobie sprawę z sytuacji. Czasem wystarczyło jego spojrzenie i kwestią czasu było, kiedy przeciwnik się podda. Znamienne były mistrzostwa świata w 1990 roku, kiedy najdłuższy pojedynek z udziałem Karelina trwał niecałe trzy minuty, natomiast najkrótszy 26 sekund. Sam zawodnik swoją przewagę tłumaczył po prostu niezwykle ciężkim treningiem. - Każdego dnia trenuję tak ciężko, jak oni nie przepracowali choćby jednego dnia w życiu.
 
Podobno wyciskał na ławce ponad 200 kilogramów na każdym treningu. Nic dziwnego, że potem na macie potrafił rzucić każdym rywalem. Jego nadludzką wręcz siłę pokazuje zresztą historia, którą przedstawił kiedyś w rozmowie ze „Sports Illustrated”. Karelin zapytany o to, kto był jego najtrudniejszym rywalem, odparł, że lodówka. Rosjanin był w swoim kraju niezwykle popularny i otrzymywał od różnych firm nagrody i prezenty. Mieszkał w bloku bez windy i kiedy otrzymał 180-kilogramową lodówkę, wypełnioną wiktuałami, pojawił się problem z transportem. Rozwiązał go sam zapaśnik, który chwycił lodówkę „w pasie”, jak to czynił z rywalami i po prostu zaniósł ją do swojego mieszkania. Na ósme piętro!
 
Nie był to zresztą jedyny przypadek, świadczący o jego ponadprzeciętnych możliwościach. Podczas jednej z walk doznał złamania żebra, co dla większości zawodników byłoby równoznaczne z końcem pojedynku. Karelin jednak ani myślał odpuszczać. Nie zszedł z maty i oczywiście wygrał. Na pytanie, dlaczego nie przerwał walki odpowiedział, że z tak błahego powodu, jak jedno żebro, nie schodzi się z maty.
 
Znalezione obrazy dla zapytania Aleksander Karelin
 
 
Spadek z Olimpu
 
Na igrzyska do Sydney Karelin jechał jako murowany faworyt. Nie przegrał pojedynku od 1987 roku i w zasadzie złoty medal, czwarty w kolekcji, już zawieszono na jego szyi. Do finału szedł jak burza i już w zasadzie zasiadał na zapaśniczym Olimpie. Przed pojedynkiem o złoto na ceremonii pojawił się ówczesny przewodniczący MKOL Juan Antonio Samaranch, bo chciał osobiście uhonorować rosyjskiego gladiatora, który zapowiadał, że to jego ostatni pojedynek w życiu.
 
W finale z Karelinem miał walczyć niepozornym Amerykanin Rulon Gardner, który z wyglądu bardziej przypominał częstego bywalca McDonalds’ów niż gladiatora. Nikt nie dawał mu większych szans, nawet jego żona, przed pojedynkiem martwiła się, że może mu się stać krzywda, bo jak stwierdziła w telewizji, kilku rywali Rosjanina skończyło z kontuzjami.
 
Okazało się jednak, że u Gardnera pod fałdami tłuszczu, kryło się całkiem spore serce do walki. Przez większą część pojedynku Amerykanin starał się unikać chwytów Rosjanina i nie pozwolić, by stała mu się krzywda. I bardzo długo mu się to udawało. W drugiej rundzie, przy stanie 0:0, nastąpiło losowanie, który z zawodników ma wykonać zapięcie klamry. Wypadło na Karelina, ale w pewnym momencie popełnił niezwykle kosztowny błąd i zerwał klamrę, co jest niedozwolone.
 
Punkt został zapisany na konto Gardnera, który tym samym wyszedł na prowadzenie. Ówczesne przepisy mówiły jednak, że aby wygrać, należy mieć minimum trzy punkty przewagi, zasądzono więc dogrywkę. Jak się wydawało, był to koniec marzeń Amerykanina o wygranej. Karelin dostał dodatkowy czas na wykonanie punktowanej akcji i zdobycie złotego medalu. Starał się atakować, ale jego rywal robił wszystko, żeby mu to uniemożliwić. Trudno mówić o pojedynku, była to raczej dramatyczna próba uniknięcia walki. Skuteczna.
 
Znalezione obrazy dla zapytania Aleksander Karelin gif
 
 
Pięć sekund przed końcem czasu Karelin zrezygnował z prób ataku i coś, co wydawało się niemożliwe, stało się faktem. Mistrzem olimpijskim został Gardner, a Rosjanin doznał pierwszej porażki od trzynastu lat. Była to jego ostatnia walka w karierze. Wygrał 887, przegrał dwie…
 
 
 
Gladiator został klaunem
 
Jego porażka była sensacją. Gazeta „New York Daily News” na swojej okładce dała tytuł „Człowiek pokonał Supermana”, co doskonale oddawało, jak wielkie wydarzenie miało miejsce w Sydney. Dla Karelina zaczynał się jednak nowy rozdział, który swój początek miał rok przed igrzyskami. Zapaśnik wszedł do polityki, na wyraźne zaproszenie Władimira Putina.
 
Początkowo olbrzym z Nowosybirska zasiadał w Dumie, czując się tam bardzo źle. Z sarkazmem mówił, że nagle zaczęto wymagać od niego, żeby wypowiadał się na każdy temat, żartował, śpiewał i tańczył. Mówił, że czuł się jak klaun, a polityka była dla niego upokarzająca. Z pomocą przyszły mu jednak szerokie horyzonty i wyższe wykształcenie. W 2002 roku uzyskał tytuł doktora na Akademii Wychowania Fizycznego w Petersburgu. Nieco później zaczął też działalność w komisji spraw zagranicznych. I tak krok po kroku coraz lepiej czuł się na politycznych salonach. Wiedział, jak się odnaleźć wśród wielkich tego świata, mimo aparycji budowlańca potrafił rozprawiać zarówno o rosyjskiej poezji, jak i o stosunkach międzynarodowych. Trudno jednoznacznie ocenić, czy w swojej działalności politycznej miał równie imponujący rezultat, jak w karierze zapaśniczej, ale z pewnością po kilku latach „treningów” poczuł się tam równie dobrze jak na macie.
 
Karelin z pewnością był jednym z najlepszych sportowców XX wieku. Wygrał wszystko, co było możliwe, jego gablota z medalami waży więcej, niż on w chwili narodzin, a jak sami wspomnieliśmy, był noworodkiem-gigantem. Los dał mu niezwykłe warunki fizyczne, ale i zabrał jeden z największych momentów chwały. Mimo wszystko „Aleksander Wielki” na stałe zapisał się w historii sportu. Był superżołnierzem, choć wbrew plotkom, stworzyła go natura, a nie radzieckie laboratoria.
Autor: 
zzz
Źródło: 

zzz

video: 

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Potwierdź, że nie jesteś robotem:

Reklama